Toen mijn oudste zoon (nu 23) in het 3e kleuterklasje zat, dan waren er in zijn klasje 2 kindjes met een zorg-traject. Toen mijn dochtertje 13 jaar later in hetzelfde kleuterklasje zat was het aantal kindjes met een zorgtraject opgelopen tot 2/3 van het hele klasje (zelfde kleuterjuf-zelfde school).
Is dit typisch voor dit schooltje? Nee, alle algemene cijfers bevestigen het. Er zijn meer diagnoses zoals bv ASS en ADHD waarvan experten beweren dat een deel van deze diagnoses niet kloppen, maar toch aangevraagd worden om toch maar zorg en hulp te kunnen krijgen. Er zijn meer leeproblemen waar de zorgjuf bij moet helpen en soms een individueel leertraject voor moet worden opgestart. Er zijn ook dramatisch meer problemen met mentaal welzijn: 1 op de 5 kinderen en jongeren kampt met ernstige problemen rond mentaal welzijn.
Als er ernstige problemen zijn, dan is psychiatrische hulp noodzakelijk (hoewel er lange wachtlijsten zijn). Maar voor de problematiek zo ernstig is, gaan er heel wat stappen aan vooraf. Stappen waarin wij als coach of therapeut veel kunnen betekenen!
In Ouder-Kind coaching kiezen we er resoluut voor om de ouder erbij te betrekken. Sterker nog, we focussen ons eerst op de ouder en bekijken samen hoe we de ouder beter kunnen ondersteunen. Veel ouders weten heel goed wat hun kind nodig heeft maar komen er niet aan toe om hun kind dit te geven. Hiervoor zijn verschillende redenen:
- De ouder kampt zelf met chronische stress en een gevoel van overal tekort te schieten. Ze weten wel wat hun kind nodig heeft, maar waar vinden ze de tijd, de energie,…?
- Ouders zijn soms be?nvloed door de druk die wordt opgelegd vanuit de klasjuf, de zorgjuf of het clb. Hierdoor twijfelen ze aan zichzelf. Is wat ik voel dat het beste is voor mijn kind wel echt zo? Kennen de specialisten er niet meer van?
- De ouder reageert vanuit overlevingsmechanismen. Deze kunnen het geval zijn van intergenerationeel trauma. Soms beseffen ouders dit niet, anderen beseffen het wel maar weten niet wat ze er aan kunnen doen.
Heel veel ouders gaan momenteel door persoonlijke groeiprocessen. Ze kijken naar hun patronen nadat ze zijn uitgevallen met een burn-out, ze lezen psychologie boeken om zichzelf beter te begrijpen ?n ze zoeken begeleiding bij een coach of therapeut. We zien hier mooie resultaten, maar dat neemt wel enige tijd in beslag.
En deze tijd hebben kinderen niet.
Kinderen willen NU een ouder die er is voor hen.
Kinderen willen NU een ouder die in hun kracht staat. Die voor hen opkomt in de klas, in het studietraject.
Kinderen hebben nood aan grenzen, die een oververmoeide ouder niet altijd kan geven.
Kinderen hebben nood aan emotionele veiligheid, aan co-regulatie.
Kinderen worden vandaag verleid door heel wat commerci?le krachten waarvoor wetgeving op komt is, maar die is er nog niet. Bedrijven zoals META verdienen grof geld aan onze kinderen en maken onze kids verslaafd op een manier die binnen een aantal jaren juridisch sterk aan banden zal zijn gelegd. Maar voor het kind van nu komt dit natuurlijk te laat. Heel veel ouders geven toe dat ze vinden dat hun kind teveel op een schermpje zit, maar weten niet hoe ze dit kunnen verminderen. Of missen de energie om dit te doen.
Een kind op een schermpje is een kind dat dissocieert. Wanneer een kind dissocieert kan het geen emoties verwerken, kan het niet ontspannen, kan het niet opladen. Het is hoogstens een afleiding van de realiteit, maar de stress van de dag blijft in het kind.
De verschillende apps, de opbouw van Tiktok en andere sociale media, maken gebruik van een systeem dat door wetenschappers passieve dopamine genoemd wordt. Dopamine is een hormoon dat je hersenen aanmaken en dat je motivatie geeft. Je hebt een taak afgewerkt, je hebt een doel bereikt, je hebt iets leuks gedaan en je hersenen maken dopamine: een beloningshormoon. Bij schermpjes worden er hogere pieken dopamine geactiveerd, maar zonder dat je er een echte taak voor moet doen. Dit noemen we daarom passieve dopamine.
Hoe meer passieve dopamine, hoe minder motivatie om in het echte leven dingen te gaan ondernemen. Dit leidt tot meer en meer terug-trek gedrag van kinderen en jongeren, minder spel-momenten met andere kinderen, minder tijd buiten, minder o zo belangrijke verveel-momentjes, minder fantasie. En meer gevoelens van down zijn, afgevlakt, leerproblemen en soms depressie.
Bovendien toont het schermpje vaak schadelijke inhoud die onze kwetsbare puber doet twijfelen aan zichzelf, worden expliciete automutilatie mogelijkheden getoond, eetproblematieken als positief voorgesteld, enz.
Schermtijd is een manier van ouders om hun kind bezig te houden ?n een manier van kinderen en jongeren om te ontsnappen in een fantasiewereld. Het wordt een vorm van stressregulatie. En net daarin schuilt het gevaar. Kinderen hebben nood aan gezonde vormen van emotie-regulatie. Aan co-regulatie ook met een volwassene ipv een schermpje.
Waar we vroeger vooral ouders zagen die te streng waren voor hun kinderen, zien we nu vooral problemen door t? toegeeflijke ouders. Ouder zijn is niet de vriend of vriendin zijn van je kind.
In de 3-daagse Ouder-Kind-Coach leer je heel concreet, heel pragmatisch hou je ouders op korte termijn kan begeleiden in de relatie met hun kind. Je leert ook welke hulpbronnen ze kunnen inzetten voor hun kind. Je leert ouders in hun kracht te zetten, hen terug te verbinden met de ouder-wijsheid die ze diep van binnen allemaal hebben.
3 grote pijlers:
Empoweren van de ouders
Emotionele veiligheid
Druk verlagen voor ouders en druk verlagen voor het kind
Het zal niet alle problemen oplossen maar het zal toch een substanti?le bijdrage leveren.
1, 2 en 3 juli.
Welkom!
